Activiteiten

Met het aanbreken van de lente dit jaar, werd het langzaamaan weer mogelijk om elkaar te ontmoeten. Van digitaal overleg, naar een combinatie van online en live, naar eindelijk elkaar in de ogen kunnen kijken. Allerlei activiteiten hebben reeds plaatsgevonden en staan nog in de planning. Toch raadt LSMO met name ouderen met een kwetsbare gezondheid aan, voorzichtig te blijven. Corona is niet weg. Er zullen nog steeds mensen ziek worden van corona. Gelukkig werkt vaccineren goed en daarnaast hebben veel mensen weerstand opgebouwd door een besmetting. Daardoor zijn de gevolgen van een nieuwe golf met besmettingen minder groot dan in 2020 en 2021.

Een coronabesmetting kan ook voor gezonde mensen nog steeds heel vervelend zijn. Corona blijft een groter risico voor mensen die ouder zijn, of die een kwetsbare gezondheid hebben. Hierna volgen daarom de belangrijkste adviezen van de Rijksoverheid nog eens: (https://www.rijksoverheid.nl/onderwerpen/coronavirus-covid-19/nieuws/2022/03/15/verdere-versoepelingen-coronamaatregelen).

 

  • Was regelmatig uw handen.
  • Hoest en nies in uw elleboog.
  • Blijf thuis bij klachten en doe een (zelf)test.
  • Ventileer in binnenruimtes en zorg voor frisse lucht.
  • Haal uw vaccinatie, booster of herhaalprik

Hiermee beschermt u uzelf, uw familie, vrienden en anderen. En bovendien houdt u rekening met de mensen die zich zorgen maken over hun eigen gezondheid, bijvoorbeeld omdat ze ouder zijn of chronisch ziek.  

 

 

Eén op de vijf mensen in Nederland krijgt dementie. Bij mensen met een migratieachtergrond is de kans op dementie drie tot vier keer groter. In Tiel is een kerngroep vanuit Stichting Buah Hati betrokken bij het landelijk VWS programma ‘Samen Ouder Worden’. Binnen dit programma is het onderwerp mensen met een migratieachtergrond en dementie opgepakt. Een thema dat past bij het gemeentelijke project om Tiel een dementievriendelijke gemeente te maken.

In dit kader heeft de kerngroep op 14 april jl. een bijeenkomst georganiseerd voor de Molukse gemeenschap in Tiel en andere geïnteresseerden. Tijdens deze bijeenkomst werd informatie gegeven over dementie, werden ervaringen uitgewisseld alsook wensen en behoeften.  De kerngroep werd hierin begeleid en ondersteund door de Landelijke Stichting Molukse Ouderen (LSMO) en het programma ‘Samen Ouder Worden’. Ter introductie werd de film ‘Leven met Alzheimer”getoond, waarin een Moluks echtpaar vertelt hoe het is om te leven met dementie. Zij heeft de diagnose gekregen en hij, haar man, is haar mantelzorger. De film maakte veel emoties los met reacties over angst en verdriet. Maar ook over moed en liefde. In tafelgesprekken werden ervaringen uitgewisseld en gedeeld wat men graag zou willen. De wensen liepen uiteen van meer informatie, ook over andere onderwerpen, een voorziening om elkaar te ontmoeten tot zeker een vervolg op deze avond.

Ondanks het ernstige onderwerp, was de sfeer gemoedelijk, gezellig zelfs. Daar hebben ook de gezamenlijke maaltijd en de lekkernijen bij de koffie en thee aan bijgedragen. De gastvrijheid van Stichting Buah Hati, de inzet van de vele vrijwilligers, jong en oud, hebben de avond tot een ontmoeting gemaakt, die zeker om vervolg vraagt. De los gemaakte emoties waren ‘mens eigen’, de herinneringen en ervaringen persoonlijk, specifiek, cultuurspecifiek ook wel. Al was het alleen maar vanwege de migratiegeschiedenis.

 

 

Op 19 maart ondertekenden de Landelijke Stichting Molukse Ouderen (LSMO) en Stichting Pelita een verklaring waarin de intentie tot samenwerking ten behoeve van Molukse ouderen is vastgelegd. De ondertekening vond plaats in Museum Sophiahof tijdens een netwerkbijeenkomst waar over actuele ontwikkelingen in de Molukse gemeenschap werd gesproken en waar regiocoördinatoren van beide organisaties met elkaar kennis konden maken.

‘Er zijn genoeg urgente thema’s waarin samenwerking een absolute meerwaarde heeft’, aldus Pelita directeur Rocky Tuhuteru. Jeanny Vreeswijk-Manusiwa, programmadirecteur van LSMO vult aan: ‘Denk daarbij aan grote landelijke dossiers als verborgen armoede, dementie en de gemiddelde slechtere gezondheidstoestand van migrantenouderen. Hoe zit dat bij onze Molukse ouderen? Er valt nog veel te onderzoeken. En het is goed dat samen te doen.’

De volgende stap in deze samenwerking zal bestaan uit een bijeenkomst waarin de inhoud en aanpak van de genoemde thema’s verder wordt uitgewerkt en de samenwerking in een plan van aanpak concreet wordt gemaakt.

 

De samenwerking tussen Pelita en LSMO werd al in gang gezet in het kader van het mantelzorgproject dat vorig jaar van start ging. Samen met MantelzorgNL wordt uitgezocht welke specifieke kennis nodig is bij zorg en welzijn professionals om mantelzorgers met een Indische of een Molukse achtergrond beter te begrijpen en daardoor beter te kunnen ondersteunen. Het project wordt uitgevoerd in Tilburg, Wierden en Woerden. De verschillende gemeenten hebben hun medewerking al toegezegd. De informatiebijeenkomsten voor de Molukse gemeenschap in genoemde plaatsen, worden gepland. Als u deze nieuwsbrief leest heeft de start van dit project al plaatsgevonden bij Rumah Kita in Wageningen. In de komende Nieuwsbrieven houden we u op de hoogte van de voortgang van dit project.

 

Ook het geven van scholing, trainingen, cursussen en workshops wordt weer mogelijk. Voor LSMO staat een training gepland van medewerkers in de zorg bij De Roo van Capelle, een huis van zorgorganisatie Aafje in Rotterdam. Over de scholing in de Slingeborgh in Assen worden de gesprekken weer opgepakt. En ook in Lunteren wordt vervolg gegeven aan scholing aan vrijwilligers. Een traject dat door corona moest worden onderbroken.

 

 

En verder dit jaar

Voorlichting over verschillende onderwerpen zullen dit jaar in samenwerking met onder andere NOOM (www.netwerknoom.nl) gegeven worden. Dementie, gezond ouder worden, voorkomen van financieel misbruik, omgaan met levensvragen, Sociaal Vitaal in Kleur en het in praktijk brengen van onderdelen van de Leidraad Cultuurspecifieke Zorg zijn enkele van deze onderwerpen.

Verder zal LSMO tijdens verschillende activiteiten ook aanwezig zijn met informatie en materiaal als de Memory Maluku.

 

Wanneer bij LSMO het verzoek vanuit het ministerie van VWS binnenkomt voor een gesprek tussen Molukse ouderen en de minister-president, volgen overleg en overwegingen van mogelijkheden. En vooral speelt de vraag of ouderen dit wel willen. De aanleiding voor deze ontmoeting ligt in de wens om vaker in gesprek te gaan met de Molukse gemeenschap. Het verblijf van 70 jaar in Nederland, afgelopen jaar, is in de voorbereidingsgesprekken ook genoemd. Na het gesprek met de ouderen zal worden bekeken hoe een vervolg gegeven kan worden aan het voornemen van VWS en Algemene Zaken om meerdere ontmoetingen met de Molukse gemeenschap te organiseren.

Na hier en daar gepolst te hebben, bleek dat er nog ouderen zijn, die zeker wel weer hun verhaal willen doen. Verhalen lezen, ze van anderen horen, maakt immers lang zoveel indruk niet als ze te horen van de mensen zelf. En zo kwam het dat dinsdagmiddag, 10 mei jl., minister-president Mark Rutte zes ouderen in de Molukse kerk Bethanië te Lunteren ontmoette. In Lunteren, omdat daar de Molukse kerk, het gebouw van de Molukse Stichting Ana Upu en het seniorenwooncomplex Ajah Bunda aan één plein staan, midden in de Molukse wijk. Een leefomgeving waarin vele Molukse ouderen, nu en in de toekomst, graag oud zouden willen worden.

 

De oudste dames die aan het gesprek deelnamen waren 92 en 93 jaar. Ze wonen al jaren naast elkaar. Hun echtgenoten zijn lang geleden overleden. Van een van hen, kwam zelfs de vader mee in 1951. De ene tante weet net iets meer te vertellen dan de ander. Hun dochters, zelf ook senioren te noemen, zitten naast hen. Om te vertalen, om aan te vullen en om bij hen te zijn.

Ze weten zich hun eerste jaren nog wel te herinneren: de kou, de kale bomen, de barakken die aan de opeenvolgende oorlogen deed denken, oorlogen waar ze net vandaan kwamen. Nu worden ze omringd door hun kinderen, klein- en achterkleinkinderen.

 

‘Mijn vader had vele brieven geschreven naar allerlei instanties, had in het KNIL gezeten, was verontwaardigd. Verontwaardigd over de huisvesting in koude barakken. Wij waren toch ook Nederlanders, waarom zo’n ongelijke behandeling’. Dit vertelde een jongere oudere, wel ouder dan 80 jaar is ze. Ze vervolgde:’ Als kind dacht ik, waarom moesten we naar dit land? Wat moeten we hier doen? Maar pap zei ons dat we hier nu eenmaal zijn, dus maak er wat van’. Op de vraag van de premier wat haar vader gezegd zou hebben als hij op haar plek had gezeten, antwoordde ze dat het dan een stevig gesprek zou zijn geworden.

 

Op dezelfde vraag, kon een oom (81 jaar) met zijn gezichtsuitdrukking aangeven hoe zijn vader zou reageren. Het juiste woord kon hij even niet vinden. Zijn vader sprak weinig, vertelde niet over zijn ervaringen. Wilde zijn kinderen daar niet mee lastig vallen. Maar het vertrek, het ontslag uit militaire dienst, onderweg op de boot, de opvang in kampen….De oom vertelt ook over de bonnen waarmee bijvoorbeeld kleding gekocht kon worden. Maar alleen in bepaalde winkels. En dat met 3,50 gulden per week.

Er komen meer herinneringen naar boven. Zoals het later terug moeten betalen van de door de overheid gemaakte kosten voor de overtocht. 60 % van het inkomen moest worden ingeleverd. Een andere oudere vult aan: ‘ongelooflijk eigenlijk, in vergelijking met hoe mensen uit bijvoorbeeld Oekraïne nu opgevangen worden’. Er wordt verteld over de CAZ, dat deze overheidsinstelling besliste waarheen verhuisd kon worden en naar welke school je kinderen gingen. Vooral in de jaren dat ook de overheid dacht dat het verblijf maar tijdelijk zou zijn. De verhalen zijn velen van ons bekend. Het is van belang om ze te blijven vertellen. Zo waardevol is het, dat er nog ouderen zijn die de verhalen zelf kunnen delen. En steeds weer blijken er minder of zelfs onbekende feiten en ervaringen boven te komen.

 

Na het vertrek van de premier en de ambtenaren, met als gebruikelijk een ‘bungkus’ voor onderweg, blijven de ouderen nog wat napraten. Opeens zegt een van de oudste tantes: ‘29!  als ze me weer vragen hoe oud ik ben, zeg ik 29, niet 92..’ En ze lacht het bekende ‘ahaééé’. Ze lijkt opgelucht, de gasten zijn goed ontvangen en weer vertrokken.